Klare taal
Een eerste stap in de Bergense bieb brengt me bij een kinderherinnering. Gewapend met een stoffen tas en oprekbare snelbinders, de geur van papier in me opsnuivend. De bieb anno nu ziet er niet alleen anders uit, maar ís ook compleet veranderd. Vandaag tref ik een viertal cursisten van het Taalhuis. Wekelijks komen zij bij elkaar, bijvoorbeeld in Cuijk, Gennep, Boxmeer of Bergen. Centraal staat elkaar ontmoeten en op een leuke manier bezig zijn met taal. Goed kunnen lezen en schrijven is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Wanneer je daarmee moeite hebt, kan het een invloed hebben op je welzijn. Schaamte of faalangst bijvoorbeeld, kan ervoor zorgen dat je wordt tegengehouden om optimaal deel te nemen aan het leven. Deze cursisten stapten over die drempel heen en meldden zich aan.
Eén van hen werd drie jaar geleden aangetrokken tot de taallessen dankzij een kopje lettervermicellisoep bij de supermarkt. “Ik had vroeger moeite met het uitspreken van woorden en zinnen. Stond ik aan de kassa, begreep de kassière mij niet. Lastig voor ons allebei. Sinds dat kopje soep is er veel veranderd. De Gennepse bieb is een fijne plek. Ik leer er omgaan met de laptop en maak brieven en sommen. Ook spreek ik nu veel duidelijker.”
Voor een andere cursist is het vooral een manier om aan haar zelfvertrouwen te werken. Jaren geleden verhuisde ze voor de liefde naar deze omgeving. Het heeft lang geduurd voordat ze hier haar draai kon vinden. Een nare werkervaring zorgde er destijds voor dat ze thuis kwam te zitten, maar ook steeds meer sociale situaties begon te ontwijken. “Als ‘beelddenker’ gaat het begrijpen in mijn hoofd op een andere manier. Vaak sneller van begrip, maar niet volgens een logische structuur, waardoor ik vaak onduidelijk overkom. Ik denk dan dat ik mensen tot last ben. Tijdens de lessen leer ik om begrijpelijke verhaallijnen te maken, maar ook om mijn creativiteit júist in te zetten. Ik ben een stuk zelfverzekerder nu. Ook omdat ik heb geaccepteerd dat ik gewoon ben wie ik ben.”
Weer een andere cursiste geeft aan: “Ik schrijf nu meer bewust. En het helpt mij wanneer mensen in mijn omgeving zeggen dat ik het goed doe. Dat geeft een krachtig gevoel.” Als begeleidster op de kinderdagopvang luisteren vele kinderoortjes wekelijks naar haar voorleesverhaal. Best een spannend moment natuurlijk, wanneer alle aandacht op je gericht is. De taallessen helpen haar om zich goed voor te bereiden. En de medecursisten nemen met plezier tijdelijk de rol van kinderpubliek op zich en dat zorgt natuurlijk voor de nodige lolletjes.
Dat er ook tijd moet zijn voor lol is iedereen het mee eens. Sterker nog; de vierde cursiste pleit stiekem voor een ‘taalles plus’, waar dan ook ieders wel en wee alle ruimte krijgt. “Ik heb genoeg te vertellen om een boek over te kunnen schrijven, dus ik ben niet voor niets altijd extra vroeg hier. Ik heb geleerd om te gaan met mijn telefoon. Vroeger vond ik het maar een eng ding, maar nu ik kan appen met mijn kinderen heb ik veel meer contact.”
Kijk, dát is klare taal, bedenk ik me terwijl ik inpak. De lessen zijn een verrijking op veel meer manieren dan van tevoren gedacht. Er wordt geoefend, gespeeld, hard gewerkt. Maar ook gelachen en gedeeld. Vertrouwder misschien nog wel dan een huiskamer. Dat gun ik iedereen van harte.