Column: Netwerken
Ingezonden ColumnHet was hard werken in de tuin, de afgelopen weken. We worstelden ons door een jungle van opgeschoten onkruid, de oogst van maandenlang broeierig weer. Het was ook tijd om voor eens en voor altijd het zevenblad uit te roeien.
Dachten we. We legden we een heus netwerk bloot. Heel vernuftig strekt elk plantje zijn horizontale wortels uit om een buurplantje te laten groeien, maar tegelijkertijd graven ook verticale wortels zich tientallen centimeters de diepte in, de stiekemerds. De natuur heeft het zevenblad onverwoestbaar gemaakt, dankzij dat netwerk. Netwerken is de ultieme vorm van overleven.
Toen ik in 2014 mijn beroepsmatige interesse voor eenzame ouderen omzette in de roman ‘De Buikschuiver’, benadrukte ik al dat netwerken in de vorm van communicatie van levensbelang is. Het gebruik van sociale media is alleen maar toegenomen en het lijkt of we alles van elkaar en onszelf te kijk willen zetten.
Maar kijken is niet zien. Horen is niet luisteren.
Nu mag het zevenblad weliswaar staan voor de kracht van netwerken, maar van dat ondergrondse, stiekeme gedoe ben ik niet gediend. Ondermaatse ontgroeningsrituelen van studentenverenigingen en rekruten zijn uit den boze.
Bovengrondse en transparante netwerken zijn een voorwaarde om je echt welkom te voelen en erbij te mogen horen.
Niet alleen voor Amalia.
Cora Leek