Column | Sympathieke lompheid

Column | Afgelopen weekend mocht ik, gewapend met mijn camera, weer lekker zandhappen tijdens de Siebengewaldse Autocross van AMCC De Zilveren Vogels.

Elk jaar blijf ik me verbazen over de ‘sympathieke lompheid’ van het autocrosswereldje. Jong en oud genieten van de geur van benzine, uitlaatgassen, verbrande koppelingsplaten en rubber. Tel daarbij een overdosis zand op op plekken waar je het niet verwacht, en je hebt de ingrediënten van een topweekendje autocross.

Vooral het plezier en enthousiasme waarmee de jeugdige coureurs strijden om de beker met de grootste oren is een genot om naar te kijken. Zodra de helm opgaat en het vizier naar beneden is, is het oorlog op de baan. Het enige dat dan nog telt, is wie z’n rechtervoet het verst durft in te trappen. Eenmaal terug in de pitstraat komt vaak de frustratie en emotie naar boven, en leren ze snel hoe om te gaan met teleurstellingen.

Dat autocross leeft, blijkt wel uit het grote aantal deelnemers en toeschouwers dat telkens weer hun weg naar een of andere afgelegen maisplak weet te vinden. Als sponsor hoop je stiekem dat de wagen op z’n kop gaat; dan krijgt die lekker veel aandacht in de media. Maar of hoofdsponsors opa en oma daarop zitten te wachten, is nog maar de vraag. Wel is het leuk om de diversiteit te zien van lokale ondernemers die een wagen of team financieel of met frikandellen ondersteunen.

Ondanks dat de teams concurrenten van elkaar zijn, helpen ze elkaar met sleutelen en het leegdrinken van de koelkast. En als de wielen scheef staan of er onderdelen loshangen, is er maar één gouden regel: “olie erop, en gas geven.”

Het mooie van het crosswereldje is de saamhorigheid: iedereen is gelijk en ziet eruit als een varken.

Hopelijk kunnen we nog jaren genieten van de Siebengewaldse cross en wordt dit prachtevenement niet door regelneukers en milieu-minderheden om zeep gebracht.

De Zilveren Vogels hebben weer gezorgd voor een weekend met een gouden randje.

Chris