Piek
Zo tegen het einde van het jaar, wanneer we ons opmaken voor de kortste dagen en de langste nachten, voel ik mij vaak uitgenodigd om het jaar in vogelvlucht nog eens te overzien. Pieken (daar zijn ze weer) en dalen. Mooie, vreugdevolle momenten afgewisseld met tijden van onzekerheid en donkerte. Soms letterlijk, soms figuurlijk. Ik heb het idee dat vrijwel iedereen dat doet, op zijn eigen passende manier. Ik mag het graag zien als een kerstboom die je optuigt. Volgehangen met ballen als weerspiegelingen van die herinneringen. Tijdens deze laatste editie van 2025, zet ik graag de piek op het geheel. Immers; het plafond is bereikt. En zonder piek geen waardig eindejaar.
Dit jaar had ik een ontmoeting met Kiste Trui, middenin het doodstille winterse landschap. Ze beloofde me gerechtigheid, als ik maar zou blijven graven naar die schat. De schat kwam er; weliswaar in een heel andere vorm. Maar ik haalde er ontmoetingen, inspiratie en lessen uit, die mij verder op weg hielpen. Ik realiseerde me opnieuw hoe belangrijk het gemeenschapsgevoel is. Die kleine momenten van elkaar zien, elkaar groeten en écht luisteren naar wat die beste buurman te vertellen heeft. Het is goud waard, en van alle tijden.
Ik bezocht alle dorpen van de gemeente. Ontdekte dankzij de toegewijde leden van de archiefdisciplines aldaar hoeveel verhalen er opgeslagen liggen. Hoe wij samen, dankzij foto's - noem het gerust speurneuzerij - en documentatie, deze verhalen nog steeds kunnen vertellen en delen. En hoe elk dorp, dat weer ieder zijn eigenaardigheden en karakteristieke figuren kent, niets liever wil dan elkaar betrekken bij dat sentiment.
Ik stond in willekeurige polonaises en dwaalde vanuit de rijke carnavalsperiode richting de alledaagse kunst des levens. Met onverwachte objecten vanuit elke hoek, te midden van de milieustraat. Ik zag de omgeving en mijn huidige leven denkbeeldig aan me voorbijtrekken toen ik contact maakte met die luchtballon op grote hoogte. En ik kwam vervolgens weer met beide voetjes op de grond terecht. Offerse grond in dat geval welteverstaan, waar de lente inmiddels haar eerste groene sprieten liet ontluiken.
Ik hoorde het ritmisch gedreun van zomers festivalgeweld in onze achtertuin en aanschouwde hoe een set ijzeren ballen en een grindbaan hele buurtgroepen bij elkaar bracht. Ik kwam in contact met inwoners van de kleinste hoekjes van onze gemeente en ontdekte per fiets, auto, te voet of voor mijn part per helikopter(view) de schoonheid van ons landschap. Op elke vierkante meter iets nieuws te zien of te ontdekken. Toegegeven; soms moet je wat dieper graven. En het plattelandsleven, dat behoorlijk onder druk staat, verdient acute aandacht. Een boodschap die doordreunt, verwikkeld in een theatervoorstelling. Zo nieuwsgierig beschouwend moet ook de Sint onze gemeente zo ongeveer hebben doorkruist, die ik nog pasgeleden ontmoette, en die nu weer lang en breed in Spanje zit. Ik reeg het jaar aan elkaar met behulp van patchwork en hier zijn we dan. Het jaar bijna rond. Mijn symbolische kerstboom hangt vol met ballen van alle pluimage. Kleurrijk, zoals ook dit jaar was. En die piek? Die verdient nu zijn plek. Zilvergoud van kleur; onaantastbaar aan de top. En hoewel breekbaar als glas, ben ik ervan overtuigd dat hij dit jaar niet meer stuk kan maken ...