Uitgevlogen
Het is een enerverende maar fijne week voor de 65-jarige Ellen Greve. Steeds wanneer haar voeten vanuit Noorwegen op Limburgse boden neerdalen, bruist haar schema van de 'quality time'. Bezoekjes aan familie, etentjes met vrienden; tijd doorbrengen met haar Bergse lief. Ikzelf, blij als ik ben dat ik haar nog even kan treffen, kijk in Ellens stralende ogen als ze de deur van haar logeeradres voor me openhoudt. De ‘kleuterschool' nota bene, waar haar zus Renee ooit nog op school heeft gezeten. Soms, zo ervaart ook Ellen, brengt het leven je ver, maar ook weer terug.
Ellen kwam als jong meisje met haar ouders, drie zussen en twee broers vanuit Zevenaar vanwege het werk naar Nieuw Bergen toe. In de Boermanstraat, hun thuis, waren ze bijna alleen. Het dorp was nog volledig in de opbouw, en Ellen herinnert zich het nog goed. Hutten bouwen, zomerkoninkjes in de velden en de geur van paarden en stallen. Ruimte, dieren, natuur, boerderij; het trok haar altijd al. En helemaal nieuwsgierig was zij naar het boerenleven op buitenlandse bodem.
De Lofoten-eilanden, Noorwegen. Als 22-jarige vertrok avontuurlijke Ellen er naartoe voor een seizoenswerkervaring op een koeienboerderij. Nog geen notie van het idee dat boerenzoon Rolf, met zijn krachtige voorkomen en bulderende lach, haar hart zou veroveren. Toch was het zo. Ellen, na enkele seizoenen toch weer terugkerend naar Nederland om te studeren, bleef sterk verbonden met Noorwegen, waar liefhebbende Rolf op haar wachtte. Een voorname studiekans in het nabije stadje Bodø gaf uiteindelijk de doorslag. Ellen, toegewijd en tevens eigengereid, bleef met Rolf op de boerderij, maar volgde haar eigen pad. Haar loopbaan als verpleegkundige, zo bleek in de jaren erna, zette haar ondanks de nodige uitdagingen enorm in haar kracht. Nog steeds is Ellen dankbaar dat ze dit werk mag doen. Samen met dementerenden vormt zij inmiddels een koor, waarbij oude Noorse liedjes het levensgeluk in deelnemer én luisteraar naar boven halen. Ellen ziet met bewondering dat er, ook hier in Nederland, steeds meer aandacht komt voor de kracht van muziek binnen de zorg.
Rolf en Ellen kregen vier prachtige kinderen; Inga, Mats, Håkon en Camilla . De Nederlandse taal naast de Noorse laten bestaan was voor het gezin evenzo belangrijk als vanzelfsprekend. Altijd zijn zij sterk verbonden geweest met hun Nederlandse familie. En nemen ze, als het even kan, een deel van het Nederlandse leven mee naar huis. Het plotselinge overlijden van Rolf, nu vijf jaar geleden, bracht een wending in Ellens leven, en zette de door Rolf zo gekoesterde boerderij op scherp. Wat was er over van de ‘boerderij-ziel', wanneer Rolf er zelf niet meer woonde en de laatste lichting koeien -hoe symbolisch-op Rolfs sterfdag was vertrokken? De Noorse winters, hoe prachtig ook, konden lang en leeg zijn, zeker met de kinderen lang en breed uitgevlogen. Een prachtige oplossing bood soelaas. Mats en Håkon keren nog steeds elke zomer terug naar de boerderij om het land te bewerken; Rolfs levenswerk voort te zetten. Opluchting en trots vult Ellens hart.
Nieuw liefdesgeluk brengt haar sinds enige tijd vaker terug naar Nederland. Een relatie op afstand; het op en neer reizen tussen twee 'thuizen' omringd met familie en vrienden; het maakt Ellen gelukkig. "Goh, ik merk als ik praat hoe trots ik op Noorwegen ben”, bemerkt ze lachend tot slot. Een ferme bevestiging, dunkt mij, dat je op je plek bent in het leven, waar je ook beweegt.