De Herberg

De paden van Chantal Theunissen en Paul Bax kruisten elkaar hier als kind al. Op weg naar beider oma’s richting Brabant en Nijmegen was De Grote Waaij een ijkpunt op hun autorit vanaf Venlo. Via de Rijksweg reden ze de opvallende lange witte muur tegemoet en wisten ze: we zijn op de helft. Zich niet beseffend uiteraard dat ze vijfenveertig jaar later samen herbergier zouden worden van deze karakteristieke plek.

Wie de Wellse archiefbeelden erbij pakt, ziet namelijk dat De Grote Waaij van origine een herberg was, met een brouwerij en een omvangrijk landgoed, gelegen aan de pelgrimsroute richting Kevelaer. Een tijdelijke haven voor passanten, waar men uit kon rusten alvorens de reis te vervolgen. Paul en Chantal hebben die gedachte, dat gevoel, heel bewust opnieuw ingezet. Bij A Casa Nostra, oftewel Bij Ons Thuis, vinden vrouwen met chronische pijn, een herstelplek. In een huiselijke setting volgen zij een intensief en effectief ‘kanteltraject’. Een traject dat zich niet enkel richt op lichamelijk herstel, maar op een complete kanteling in bewustwording en welzijn. Om daarna, net als de uitgeruste en hernieuwde pelgrims van weleer, hun weg weer te vervolgen.

De Grote Waaij is een huis vol verhalen en herinneringen. Ik loop met Paul en Chantal, die hier zelf ook wonen, door de gangen. Bijna hoor ik nog de uitgelaten stemmen van gasten die hier destijds hun onderkomen vonden. In De Tiendschuur, waar nóg vroeger een opslagplaats zat, klonk enkele jaren geleden nog muziek tot in de late uurtjes. En op de nostalgische binnenplaats, die nooit iets van zijn charme verloren heeft, kwam men samen om te eten, te drinken, het leven te vieren. Vele malen is hier het jawoord gegeven, hebben groepen mensen hier lief en leed gedeeld. Duizenden en duizenden passanten hebben hier hun sporen nagelaten. En toen Paul en Chantal het pand in december 2020 kochten, hadden zij zichzelf een belangrijke missie gesteld: het authentieke karakter van deze plek moest bewaard blijven. Beter nog; worden teruggehaald. Oude staldeuren en stukken muur, originele kroonluchters en koepelramen kwamen tevoorschijn vanuit de tochtige spelonken van het pand. Dankzij de vier robuuste werkhanden van Paul en Chantal kreeg elk vertrek een ‘nieuwe-oude’ uitstraling.

Hun woon- en werkverblijf in Ollolai (op Sardinië) was in de jaren daarvoor al zorgvuldig opgebouwd. De coronaperiode zorgde ervoor dat dit project stil kwam te liggen, maar maakte het tegelijkertijd mogelijk, zich volledig vast te bijten in dit Wellse avontuur. Een avontuur waar een renovatieproject van ruim anderhalf jaar mee gepaard is gegaan. Zónder hun gerealiseerde droom op Sardinië uit het oog te verliezen, integendeel.

Anno nu voeren Paul en Chantal de kantelprogramma’s op beide locaties uit, en balanceren zij, naar grote tevredenheid, tussen beide werelden. “Altijd als we hier in Well voet over de drempel zetten, nemen we een stukje Ollolai mee. Dankzij de eenvoud, de wijsheid en het ´vertraagde´ leven daar, is de levensverwachting, het geluksgevoel er uitzonderlijk hoog. Iets wat we hier in wezen, vanuit ons hart, ook allemaal willen. We kunnen daar nog veel van leren”

Met die uitspraak in mijn hoofd loop ik door de oude deur naar buiten. Tijden veranderen, mensen veranderen, maar deze herberg zal, op een manier die past bij het nu, nog veel passanten gaan ontmoeten. Een verwelkomende gedachte.

Door Lise Donné