Column Jacques: ‘Terug over de Maas’

Al eerder vermeldde ik in deze rubriek dat ik ongeveer 70 jaar geleden voor het eerst wat vernam over het Bergen aan de Maas. Het was in de zesde klas van de lagere school te Mook. In ons aardrijkskunde boek zag je een zwart-wit foto die was gemaakt in Bergen, waar een tractor die over de dijk een kar trok met daarop volop schoolkinderen die in Nieuw Bergen woonden en in Bergen naar school gingen. Dat er een weg liep over de dijk van Bergen naar Nieuw Bergen was slechts duidelijk door de rij bomen aan weerszijden van de gevaarlijke, onzichtbare overstroomde weg. Het leek me overigens wel lollig op die wagen te zitten.

Inmiddels woon ik nu meer dan 50 jaar in Nieuw Bergen.

Ik heb wel meegeleefd met die keren dat de rivier het huis, de haven en soms het leven van mensen bedreigde. En de laatste jaren hebben slimme en machtige waterkeerprojecten rust en bescherming gebracht. Overigens hebben twee van mijn zoons onlangs een vijfdelige serie bij L1 televisie verzorgd over die prachtige rivier. Maar denk erom, een rivier is als bepaalde honden. Die kunnen na jaren van kwispelende schattigheden plotseling bijten. Daarom is het goed dat het kunstwerk ‘’Hoogtij” staat waar het staat daar aan de rand van het plein in Bergen. Alwaar de Bergenaren een mooi saamhorigheidsgevoel hebben ontwikkeld. Kunstenaar Wendela Gevers Deynoot maakte een kunstwerk dat onder andere de hoogste stand van het Maaswater aangeeft en waarin nog veel meer symbolen zijn gestopt. Nog belangrijker is echter dat de Bergenaren nu wellicht generaties lang veiliger zijn en een mooi saamhorigheidsgevoel hebben ontwikkeld toen het hoog water naderde.

Jacques Jacobs